[SGR]::Pray Again::

posted on 12 Jul 2015 21:28 by star-asterisk in ORI
 
 
..

คือ..ไม่ได้อัพบล็อกมานานมากกกกกกก (กอไก่ห้าล้านตัว)
บล็อกร้างไปนานมาก นานจนลูกหลานออริผุดขึ้นมาอย่างกะดอกเห็ดแล้วก็ไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรถึงพวกมันซะที
 
บางบ้านแต่งงานแล้ว บางบ้านจะมีลูกแล้ว และบางบ้านลูกโตแล้ว(...)
 
..
 
เอาล่ะ เข้าเรื่องเถอะ สืบเนื่องมาจาก มีฟิคออริของเด็กบ้าน แร็กกี้ ออกมา
ซึ่งก็เป็นออริที่คู่อยู่กับออริบ้านเดี๊ยนเอง(อะเกน #ครบโหลแล้วมั้ง)
ก็เป็นฤกษ์งามยามดี แต่งฟิคคู่ไปซะเลย~
 
..
 
อาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง หรือไม่เกิดขึ้นจริงก็ได้ (เพราะเป็นเรื่องในอนาคต)
 
--------------------------------------------------
 
...
 
วันนี้..วันทานาบาตะ..
 
ฤดูร้อนสุดท้ายของชีวิตเด็กมหา'ลัย โมริโมโตะ ชิเงะรุ เข้าสู่ปีที่4และใกล้จบการศึกษาแล้ว
กิจวัตรประจำวันที่วนเวียนไปมาในสถานศึกษาเกือบจะ 4ปี ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่
 
เช้า..ตื่นไปวิ่ง ด้วยการเป็นนักกีฬาในชมรมฟุตบอลของวิทยาลัย ควบตำแหน่งกัปตันทีมก็ยิ่ง-
ต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมเข้าไว้..
สายๆ..ก็เข้าเรียนเหมือนักศึกษาคนอื่นๆทั่วไป ..
ตอนเย็นก็คงหนีไม่พ้นกิจกรรมชมรม ที่บางทีก็ซ้อมกันหนักจนค่ำมืด
บางวันที่ว่างเว้นจากการซ้อม ก็ไปทำงานพิเศษที่ร้านราเมงของที่บ้าน
 
ก็วนเวียนไปแบบนี้..มาตลอด
..
 
เว้นเสียแต่ มีช่วงเวลาสั้นๆของปีที่แล้วที่พิเศษขึ้นกว่าวันเวลาปกติ

ช่วงที่มี..ใครบางคน..เข้ามาในชีวิต
..
 
ในวันเทศกาลแบบนี้ โมริก็ยังอยู่ที่ชมรมจนมืดค่ำ สมาชิกในทีมก็ขอตัวกลับกันไปจะหมดแล้ว
 
"เฮ้ย โมริ วันนี้ไปงานวัดกันมะ?..มีสาวๆจากภาคบริหารไปด้วยนะ"
เพื่อนสนิทรุ่นเดียวกันที่อยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายเอ่ยชวน
"..อืม..ไม่ล่ะ..พวกนายไปกันเลย ชั้น..ขี้เกียจน่ะ.."
โมริยกมือบอกผ่าน แล้วรอจนทุกคนกลับกันหมดแล้วถึงปิดห้องชมรม
 
เด็กหนุ่มเดินผ่านใต้ตึกเรียนไปเรื่อยๆไม่รีบร้อน จนถึงตึกหน้า..ตึกที่มีห้องสมุดกลางของวิทยาลัย
โมริหยุดยืนมองไปทางบานประตูที่ปิดสนิท..เมื่อก่อน เคยมาที่นี่..แทบทุกวันเลยนะ
..เขายิ้มออกมาน้อยๆ นึกถึงตอนที่เคยมารับมาส่ง มุราซากิ มิโคโตะซัง เจ้าหน้าที่ห้องสมุดที่ทำงานอยู่ข้างในนั้น..
 
แต่ตอนนี้แทบไม่ได้มาใช้ห้องสมุดอีกเลย ตั้งแต่รู้ว่าอีกฝ่ายหลบหน้าไป
และตัวเองก็ไม่อยากสร้างความลำบากใจ ก็เลยเลือกที่จะไม่มารบกวน
 
"/ทั้งๆที่อยู่ที่เดียวกันแท้ๆ../"
..
 
โมริขึ้นรถไฟไปลงสถานีปลายทางที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ค่อยๆเดินกลับบ้าน ระหว่างที่ก็เห็นผู้คนที่กำลังมุ่งหน้าไปเที่ยวงานวัดอยู่บ้าง ก็ทำให้ภาพวันเวลาเก่าๆหวนคืนมาได้ไม่ยาก
..
 
ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิเมื่อปีก่อน เขาได้เจอกับมิโคโตะซัง คนที่นำพาช่วงเวลาที่แสนวิเศษมาให้ในต้นฤดูร้อน
แต่ระยะเวลาที่คบกันมันก็ไม่ได้เนิ่นนานอย่างที่ใจหวัง
คนพิเศษที่คบกันคนนั้นบอกเลิกไป..ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง ที่แม้แต่ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเข้าใจ
..
 
"/ปีนี้..คุณจะไปที่นั่นรึเปล่า.../"
ก็แค่อยากรู้เท่านั้น แต่ก็คิดว่าคงจะไม่..
..
 
โมริหยุด ยืนมองตรงไปยังทางไปวัดที่ประดับประดาโคมไฟไว้ตลอดทาง
ไม่ทันจะได้ชั่งใจอะไรมาก สองขาก็ก้าวเดินไปตามทางนั้น พร้อมกับความหวังเล็กๆ
-อยากเจอ-
 
แค่อยากรู้ว่าคนที่เคยมาเที่ยวงานวัดด้วยกัน จะหวนกลับมาอีกครั้งมั้ย
คราวนี้จะมากับใครรึเปล่า หรือว่าจะมาทำอะไร
 
ร่างสูงเดินผ่านหน้าร้านรวงที่ไม่ต่างไปจากปีก่อนๆเท่าไหร่
ร้านสายไหมที่ครั้งนึงเคยซื้อมากิน และเขาจงใจงับกินไปพร้อมกัน..ทั้งที่ไม่ชอบของหวานซักเท่าไร
เขาหยุดตรงหน้าร้านขายทาโกยากิเจ้าอร่อย..เรียวปากเผยยิ้มบางๆ
 
'ถ้าเจอร้านทาโกยากิก่อน..คุณต้องซื้อมาป้อนผมนะ'
 
นึกถึงคำที่ท้าพนันกันไว้ ว้าจะเจอร้านของชอบของใครก่อนกัน
แน่นอนว่าเจอร้านทาโกยากิก่อนร้านหมูปิ้ง เขาเลยชนะไปในวันนั้น ส่วนคนแพ้ก็ยอมเดินป้อนทาโกยากิไปจนหมด ทั้งที่คิดว่าถ้าไม่ยอมทำก็ไม่เป็นไรแท้ๆ #แค่อยากแกล้งเล่น
 
โมริใช้เวลาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในงานวัดจนผู้คนเริ่มซาลงบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอคนที่อยากเจอ
-คงจะ..ไม่มาจริงๆ-
ดวงตาที่ดูอ่อนล้าผิดหวังหลุบลง ถอนหายใจบางเบาแล้วเดินต่อไปที่ซุ้มเขียนคำขอพรข้างต้นไผ่
เพื่อเขียนคำอธิษฐานก่อนกลับ
 
ปีที่แล้วเขาขอพรว่าอะไรกันนะ?
'ขอให้..เราได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้..ไปนานๆ'
 
"ฮ่ะ..ฮ่ะๆ.." เขาแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อถือในคำอธิษฐานที่ไม่เป็นจริงนั่นอีกแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนขอพรอะไรได้อีกในปีนี้..แต่คิดว่าไหนๆก็มาแล้ว จะเขียนอะไรที่ดูโอเว่อร์เกินความเป็นจริงก็คงไม่เป็นไร เพราะยังไงก็คง..
.... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ....อยู่ดี
 
..โมริเขียนคำขอพรลงในกระดาษสีแผ่นยาวๆ และกำลังจะเอาไปผูกที่ต้นไผ่..
แต่แล้วก็มีลมพัดวูบเข้ามาพร้อมกระดาษที่ปลิวลงมาตกตรงหน้าหนึ่งใบ
..ของใครกัน..
 
 "อา......" ร่างสูงก้มลงหยิบกระดาษขึ้นมาพร้อมๆกับจังหวะหัวใจที่สั่นระรัว
-หูฟาดรึเปล่า- มิโคโตะ.ซัง?..
เสียงเรียกชื่อ..ที่ไม่ได้ยินมานานแล้ว..แต่ก็ยังจำเสียงนั้นได้ไม่เคยลืม
 
..ไม่รู้จะทำหน้ายังไง คงได้แต่นิ่งไว้ เอากระดาษขอพรไปผูกไว้ให้..
แค่เสี้ยวนาทีที่กระดาษใบนั้นหันพริ้วตามลม คำขอของใครบางคนก็ปรากฏให้เห็น
 
"/อยากพบ..อีกสักครั้ง../"
 
คิดไปเองรึเปล่านะ..แต่เขาจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดไป
 
"..ช่วย.ผูกให้หน่อยครับ"
 
ก้าวเข้าไปหาเจ้าตัวพร้อมยื่นใบขอพรของตัวเองไปให้
สบตากันอย่างจงใจไม่ปิดบังว่าในแถบกระดาษแผ่นนั้นเขาเขียนอะไรไว้
..
 
ก่อนที่หยาดน้ำตาของอีกฝ่ายจะร่วงหล่น
โมริรั้งตัวคนที่คิดถึงมาตลอดเข้ามากอดไว้ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป จะจากกันไปอีกครั้ง
ลำแขนที่ดูแข็งแรงกำยำสั่นน้อยๆในยามนี้
 
"มิโคโตะซัง..."
 
..พรที่พวกเราขอในปีนี้..จะเป็นจริง..ใช่มั้ย?..
 
..
 

┏━┷━┓
┃   ขอ   ┃
┃   ให้   ┃
┃   รัก   ┃
┃    .     ┃
┃   คืน  ┃
┃  กลับ ┃
┃   มา   ┃
┗━━━┛
 
....
 

Tags